(T) MPLS*

Multi Protocol Label Switching

Podstawowe pojęcia

  • MPLS (Multi Protocol Label Switching) – Znakuje wychodzące pakiety nagłówkami zwanymi „Label”.
  • MPLS bywa nazywany protokołem warstwy 2,5, ponieważ dodaje swój własny nagłówek „Label”, pomiędzy nagłówkami warstwy drugiej a trzeciej.
  • Aby dostawca usług Internetowych mógł podłączyć MPLS do sieci klienta musi:
    • Wiedzieć o sieciach IP klienta.
    • Wykorzystywać protokół routingu.
    • Wykorzystywać sieci klienta do podejmowana decyzji podczas wyznaczania trasy.
  • Sieć MPLS VPN nie wykorzystuje algorytmów szyfrujących przesyłane dane, osiągając prywatność połączenia poprzez  strukturę sieci, w której komunikacja jednego klienta jest nie widoczna dla innych klientów.
  • W przeciwieństwie do Metro Ethernet, w przypadku którego, dostawcy usług Internetowych stosowali switch-e łączące biura zdalne klientów, połączenie MPLS wykorzystuje rutery. Zmiana ta jest podyktowana wykorzystaniem warstwy trzeciej, przy podejmowaniu decyzji o wymianie ruchu sieciowego.
  • MPLS umożliwia współprace z wieloma innymi standardami warstwy drugiej, takimi jak ATM, Merto Ethernet, Frame Relay czy połączeniami serialowymi. Jest to możliwe ponieważ dochodzące do ruterów dostawcy usług Internetowych ramki, są de-enkapsulowane do warstwy trzeciej.
  • MPLS jako pierwszy z protokołów, umożliwił wsparcie dla QoS w sieci WAN. Dzięki czemu np. komunikacja VoIP zyskuje większy priorytet, a tym samym jakość rozmów staje się znacznie większa.
Topologia MPLS

MPLS Layer 3 OSI

  • Struktura sieci Metro Ethernet w przeciwieństwie do MPLS funkcjonuje na warstwie drugiej, dzięki czemu dostawca usług Internetowych nie potrzebuje żadnych informacji na temat adresacji IP klienta. Sytuacja ta znacząco różni się w strukturze sieci MPLS funkcjonującej na warstwie trzeciej. W tym przypadku ISP musi znać sieci klienta a nawet wykorzystywane przez niego protokołu routingu.
  • Poszczególne biura zdalne wymieniają między sobą informację o sieciach za pomocą protokołów routingu, jednak relacja sąsiedztwa nie są nawiązywane pomiędzy ruterami brzegowymi poszczególnych biur klienckich, a pomiędzy CE i PE. Podsumowując:
    • Rutery brzegowe CE nie nawiązują relacji sąsiedztwa z innymi ruterami brzegowymi CE.
    • Rutery brzegowe CE nawiązują relacje sąsiedztwa z ruterami PE znajdującymi się po drugiej stronie „Access Link”.
    • Poszczególne rutery PE wymieniają pomiędzy sobą trasy klienckie, dzięki czemu każdy ruter CE zna wszystkie niezbędne trasy do sieci klienckich.
  • Rutery PE wymieniają między sobą trasy za pomocą innego niezależnego protokołu routingu (MPBGP). Przekazując je ruterom CE za pomocą redystrybucji, mającej miejsce po stronie dostawcy usług Internetowych.
  • Protokół MPBGP (Multiprotocol BGP) jest wykorzystywany pomiędzy ruterami PE w przypadku kiedy, protokół routingu pomiędzy biurami zdalnymi CE a ruterem PE nie jest BGP.
  • Protokół MPBGP umożliwia przesyłanie tras redystrybuowanych z wielu innych protokołów pochodzących od wielu różnych klientów. Jednak dzięki odpowiednim oznaczeniom każde biuro zdalne CE otrzymuje odpowiednie trasy.

OSPF Area Design with MPLS VPN

  • W przypadku wykorzystania OSPF jako protokołu łączącego rutery CE z PE, MPLS umożliwia stworzenie paru rodzajów topologii, których wspólnym mianownikiem jest strefa „Superback Bone” łącząca wszystkie rutery PE. W takim przypadku każdy link pomiędzy PE a CE może należeć do innej strefy OSPF.
OSPF Area Design with MPLS VPN

Inne tematy WAN

PDFPRINT

Robert T Kucharski

Cisco Network Engineer in GPW.

Dodaj komentarz